“Een zeldzaam mooi verhaal!”

“Wauw, wauw, wauw…! Hoe mooi!”

Goed, Tossa zwerft inmiddels een week rond en de eerste lezers hebben mij laten weten wat ze ervan vinden. Enne… de reacties zijn ZO GOED! De eerste vijfsterren-reviews mocht ik ook al ontvangen, alleen… boekhandel en media zijn altijd wat lastig te overtuigen – understatement – om in te kopen danwel een item te wijten aan een schrijver die niet Saskia Noort, Ilja Leonard of Matthijs DWDD heet.

Want nu is het zaak om van die beoogde bestseller ook écht een bestseller te maken. Te zorgen dat het boek bij iedereen op het nachtkastje komt te liggen of in de boekenkast komt te staan. En waar je ook kijkt, wil ik dat je mensen ziet opgaan in het verhaal; lezend in de trein, op het strand, in de pauze op werk, overal! Het boek moet besproken worden in kranten en magazines, in praatprogramma’s op tv, op de radio en in podcasts.

En dat begint bij het achterlaten van een (hopelijk hele goede) recensie. Zou je als je Tossa gelezen hebt bij onderstaande sites een recensie willen achterlaten?

Goodreads

Hebban

BOL

Dankjewel!

Een week van recensies

“Het doet me denken aan De buitenjongen van Paolo Cognetti, alleen heeft Tossa meer actie en spanning.”

“Dit nieuwe boek van Tjeerd is een prachtig verhaal over hoe het leven kan lopen. Hij heeft prachtige woorden gekozen om de ups en de downs die bij het leven horen te beschrijven. Ik liet een klein traantje toen ik het boek uit had.”

“Je hebt jezelf maar zéker mijn verwachting over Tossa overtroffen. Ik wist niet precies wat ik verwachtte maar niet dit. Ik vind het heel mooi. Hoe alles steeds samenkomt en de kist met poppen terugkomt in de rest van het verhaal. Ik ben er stil van, dat heb ik niet zo vaak zoals je weet, hoe het boek mij raakt. Over de vriendschap maar ook over de gevoelens van Marlin die wegloopt voor de pijn van verlies maar zich toch ook eenzaam voelt soms in de bergen. Je hebt een prachtboek gemaakt wat altijd in mijn boekenkast zal blijven.”

“Tossa is een avontuur. Een avontuur met de dierbaarste kameraden, maar ook met de diepste en misschien wel eenzaamste kern van de ziel. Alle hoogte- en dieptepunten van het leven passeren de revue maar op een heel natuurlijke niet-geënsceneerde manier. Realistisch maar niet op een grijze manier. Tjeerd’s manier van schrijven is heel gedetailleerd maar op een manier die ik erg prettig vind. Geluiden, geuren, gevoel, maakt dat je echt meegesleept wordt in het verhaal, in een moment, in een situatie. Bijna als een film. Wat ik mooi vind is dat het verhaal ‘rond’ en ‘af’ is. Een rollercoaster van emoties. Als je Tjeerd’s andere boeken gelezen hebt dan is het ook leuk om in Tossa wat dingen daaruit te herkennen, passages, personages, locaties. Het is mooi dat Tjeerd’s boeken op zichzelf staand zijn maar toch ook samenhangen, hoe anders ze allemaal ook zijn.”

“Het was alweer even geleden dat ik daadwerkelijk een boek in één adem heb uitgelezen. De eer viel deze keer aan Tossa. Binnen één dag was ik er door. Maar het nadreunen van deze roman zal nog wel even duren. Met prachtige beschrijvingen van hoe het is om alleen in de bergen en de bossen te zijn. Heel herkenbaar. Daartegenover de herkenning van het gevoel onderdeel uit te maken van een hechte vriendengroep. Hoe vrienden onder elkaar zijn. Tossa grijpt je en neemt je mee. Op avontuur. Op een zoektocht naar vrijheid. En alle onmogelijkheden die daarbij komen kijken. Aanrader.”

“Mooi, bijzonder en ontroerend. Wat mij betreft het beste boek van Tjeerd Langstraat tot nu toe. Ik kijk uit naar zijn volgende boek.”

“Je boek leest als jou.”

“Ik weet nog niet of ik moet lachen of huilen. Ik ben er stil van. Ik ben geraakt, het is een aanrader voor iedereen. Het pure van liefde, vriendschap en dood.”

“Topboek Tjeerd. Thnx voor het schrijven. Lach en traan. En herkenbaar soms.”

“Ik heb voor het eerst in mijn leven een boek op één avond uitgelezen. Dat zegt op zich eigenlijk al heel veel. Ik werd er letterlijk naartoe getrokken. Ik wilde steeds meer. Blijf alsjeblieft schrijven. Je bent voor mij één van de belangrijkste schrijvers. Je bent jezelf in je schrijfstijl. Een bijzonder exemplaar; dat is het.”

“Ik heb gelachen en gehuild. Ik vind dit je beste boek tot nu toe. Ondanks dat ik geen idee heb hoe Tossa er uit moet zien, heb ik er na dit boek een heel goed beeld van. En niet alleen van de omgevingen. Ook van je personages. Van hun karakters, hoe ze er uit zien, hoe ze zijn. Het boek leeft.”

“Ik zat met een brok in m’n keel toen ik las hoe jij iets beschrijft wat ik voel, maar nog niet heb kunnen verwoorden.”

“Dit nieuwe boek van Tjeerd is een prachtig verhaal over hoe het leven kan lopen. Hij heeft prachtige woorden gekozen om de ups en de downs die bij het leven horen te beschrijven. Ik liet een klein traantje toen ik het boek uit had.”

Heb je Tossa nog niet? Bestellen kan door op onderstaande covers te klikken. Heb je morgen het boek gesigneerd in huis!

En dit boek moet een ware bestseller worden. Dankzij jou! Want dit is niet zomaar een voorverkoop, het is een crowdfunding. Net even iets ambitieuzer, net even iets uitgebreider. En met jouw donatie én het delen op je socials van deze crowdfund-actie, kan ik het boek schrijven en uitgeven en iedereen laten weten dat dit boek het lezen waard gaat zijn.

Want Tossa moet bij iedereen op het nachtkastje komen te liggen of in de boekenkast komen te staan. En waar je ook kijkt, wil ik dat je mensen ziet opgaan in het verhaal; lezend in de trein, op het strand, in de pauze op werk, overal! Het boek moet besproken worden in kranten en magazines, in praatprogramma’s op tv, op de radio en in podcasts.

Kortom, ik heb jouw hulp nodig om van dit boek een succes te maken! Want niet alleen steun je met jouw donatie mij in het uitgeven van Tossa, ook hou je mijn uitgeverij levensvatbaar.

Lees snel verder op Voordekunst.nl (klik op het logo) hoe je Tossa vast kunt reserveren en hoe je mij daarmee enorm helpt én welke tegenprestaties ik daar tegenover stel!

“Een boek schrijven is eenzaam, heel solitair. Ondanks de personages waarmee je je omringt, de verhalen die je vertelt en de beelden die je schetst. Het moment dat het boek naar de lezers gaat, en er over het boek gesproken wordt, is dan ook opeens heel intens. Raar ook. Maar waar de eenzaamheid bij het schrijven dicteert, daar overheerst de saamhorigheid en de verbinding wanneer het verhaal ‘out in the open is’. Samen maak je een boek tot wat het is.”

#Tossa

Coverfoto: Hudson Hintze, Unsplash.com / Projectfilm: Pavel Danilyuk, Pexels.com

Proloog

Ken je het verhaal van Pepe, de poppenspeler van Cannobio?

Aan de flanken van de oude kerk van Cannobio, een Italiaans stadje met uitzicht op het Lago Maggiore, begon Pepe wanneer de schemering inviel met zijn spel. Mensen bleven gebiologeerd staan kijken wanneer ze de immense schaduwen op de kerkmuren zagen. Pas na enkele seconden werden ze zich bewust van de kleine man met zijn poppen die, dankzij een felle bouwlamp op zijn bühne gericht, dit mystieke schouwspel veroorzaakte.
Pepe’s verhalen bevatten geen woorden. Zijn verhalen vertelde hij door de bewegingen van zijn poppen. Door de dans, de poses en de houdingen. Alle emotie zat in de beweging. Hoe sneller Pepe zijn vingers bewogen, de touwtjes aansturend en daarmee zijn poppen tot leven wekkend, hoe subtieler en gestroomlijnder de poppen dansten.
Hun bewegingen werden luister bijgezet door de tonen van klassieke operettes. Het was bedwelmend mooi, ook vanwege het geroezemoes van de mensen op straat. Het zachte tikken van bestek op de borden op de aanlengende terrasjes en de vissige lucht die met elk briesje door de straten van Cannobio werd geblazen.

Pepe rookte als een ketter en hij pafte zijn sigaretten altijd andersom; hij zoog via de gloeikant zijn dosis nicotine op. Door deze bijzondere manier van roken, stierf hij een gruwelijke dood. Toen hij op een nacht naar buiten ging om te pissen – hij woonde in een klein huisje in de heuvels met een buitentoilet – stak hij een sigaret op, inhaleerde diep en stikte toen het topje van de sigaret in zijn luchtpijp schoot.
Pas een week later werd hij gevonden, wegrottend met zijn lul nog in zijn hand, de restanten van de sigaret vastgeplakt tussen zijn ontbindende lippen.
Het was een roemloos en lelijk einde voor de man die bij leven zoveel schoonheid bij de mensen wist te brengen.
De pastoor van de Chiesa di Sant’ Agata had met hangen en wurgen wat geld bij elkaar weten te sprokkelen voor een repatriëring van het lichaam naar Pepe’s vaderland, Spanje. In de heuvels van het Catalaanse Tossa de Mar woonde Pepe’s moeder. Een oude vissersvrouw die al vroeg weduwe werd nadat haar man het leven liet op zee, en daarna alle clichés die op rouwende Mediterrane vrouwen van toepassing zijn, wist waar te maken.
Verbitterd, altijd in het zwart gekleed, met een bochel waar de treurigste treurwilg jaloers op zou zijn, stiefelde ze dagelijks door het oude centrum van Tossa, klagend over de teloorgang van het aloude vissersdorpje dat was overgeleverd aan hordes roodverbrande, schreeuwende toeristen.
De dag dat ze de onheilstijding over haar enige zoon Pepe ontving, stortte ze zich jammerend ter aarde, haar geweeklaag met zo een intens lage monotone bastoon uitstotend, dat ze in het naburige Blanes dachten dat er een scheepshoorn afging en aldaar de reddingsbrigade de zee werd opgestuurd om de onfortuinlijke schipbreukelingen op te sporen en naar het vasteland te brengen, maar die natuurlijk nimmer werden aangetroffen.
Drie weken na zijn onfortuinlijke dood werd Pepe in een simpele houten kist van spaanplaat met eiken printfolie bij zijn moeder afgeleverd. Een weeë geur hing als een bedwelmende deken in het kleine huiskamertje waar de kist nog drie dagen heeft gestaan, bij een zomerse veertig graden en bij wijze van opbaring om Pepe toch nog de laatste eer te bewijzen.

Jaren nadien, nadat Pepe’s moeder zelf het tijdelijke voor het eeuwige had verruild, roken de kopers van het stukje grond, dat ze had nagelaten aan een verre neef, nog de lijkenlucht. De broze muren van het vissershuisje vertelden meer dan de eerste aanblik van de zwart uitgeslagen stenen je zou zeggen.
Exact 28 dagen na zijn verscheiden was Pepe’s begrafenis, die net zo roemloos was als zijn dood. Een in allerijl opgeroepen pastoor sprak wat algemeenheden, muzikaal ondersteund door het gejammer van Pepe’s moeder, die op haar beurt aan twee kanten werd ondersteund door de buurman en zijn zoon, die uit piëteit voor wijlen de oude buurman, Pepe’s vader, hun goede wil toonden door de begrafenis bij te wonen, met aansluitend een drinkgelag met huisgemaakte la hora del vermut.
Het huisje in de heuvels van Tossa werd door de nieuwe eigenaren volledig gestript, meermaals chemisch gereinigd tot de bijzondere weeë lucht weg was. De muren werden voorzien van een nieuwe, frisse witte pleisterlaag. Het dak kreeg nieuwe pannen en op het stukje grond rondom het huisje werd grind gestort. De olijvenbomen mochten blijven, godzijdank.
Het enige dat de nieuwe bewoners bewaarden was de oude kist die weggestopt in een nis stond. De buurman wist te vertellen dat dit de kist van de oude Álvares was, Pepe’s vader. De kist die hij meenam als hij uitvoer, met daarin schone kleren, een foto van zijn vrouw en kind en allerhande gereedschap. Zijn laatste vaart had hij tegen zijn gebruik in de kist niet meegenomen. Volgens Pepe’s moeder de reden dat hij door de zee was verzwolgen; je moet nimmer je oude gebruiken verkwanselen, want het keert zich tegen je.

Later, nadat de oude Álvares voor eeuwig op zee was gebleven, had Pepe de kist in gebruik genomen. Als tastbare herinnering aan zijn vader. Hij sleepte hem overal mee naartoe, met als voorlaatste bestemming zijn hut in Cannobio. De laatste reis van de kist van de oude Álvares, was tezamen met de kist met daarin Pepe, de poppenspeler van Cannobio.
De weduwe Álvares, de moeder van Pepe, weigerde ooit nog de kist te openen.
‘Wat doet het ertoe?’ schreeuwde ze uit wanneer iemand vroeg wat er in de kist zat.
Het dochtertje van het jonge stel dat het opgeknapte vissershutje later bewoonde, noemde de kist haar schatkist. Elke dag opende ze met hernieuwde spanning de kist. Euforisch door de geur, extatisch door de inhoud. De poppen waren haar nieuwe vrienden, ze vormden haar eigen wereld, waar ze de poppen groteske verhalen liet spelen.
Alles kon, alles mocht, alles was mogelijk; de verhalen van de poppen symboliseerden de ultieme vrijheid. Het was alles wat ertoe deed.

Qui té salut i llibertat és ric i no ho sap.

Dit boek is een politieke geschiedenis van Nederland in Afghanistan, zowel in de periode voor maar vooral na de aanslagen van september 2001. Het boek biedt een unieke, gedetailleerde analyse van het conflict, de politieke besluitvorming en de voortdurende spanning tussen de Haagse en Afghaanse werkelijkheid; van de reactie van het kabinet-Kok II op 9/11 tot de machtsovername door de Talibaan en de trieste evacuatie.

Je wordt bedankt, Bin Laden – 20 jaar Nederland in Afghanistan
Osama bin Laden en de aanslagen van 9/11 brachten Nederland in Afghanistan. Jorrit Kamminga – zelf inmiddels ruim 16 jaar aan het werk in Afghanistan – blikt terug op hoe het allemaal begon en wat het voorlopig heeft opgeleverd voor de Afghanen. Het is aan het eind van het boek de belangrijkste vraag na 20 jaar Nederland in Afghanistan: hebben wij Afghanistan veranderd of heeft dat land vooral onze eigen politiek beïnvloed?

Wat de eerste lezers over het boek zeggen
‘Een mooi, vaak persoonlijk verslag van de worsteling tussen de Afghaanse en Haagse werkelijkheid en waarom Afghanistan nooit ‘het Zwitserland aan de Hindu Kush’ is geworden. Verplichte kost voor politici.’ – Rob de Wijk, oprichter HCSS en hoogleraar international betrekkingen aan de universiteit Leiden

‘Met genadeloze precisie legt Kamminga de valse argumenten en glasharde leugens bloot die hebben geleid tot grootschalige vernietiging en onnodig verlies van mensenlevens.’ – Harry van Bommel, Tweede Kamerlid van 1998 tot 2017

‘Wie zich een oordeel wil vellen over de ontwikkelingen in Afghanistan, het falen van de politiek en de getrouwe inzet van militairen en ontwikkelingswerkers, doet er goed aan eerst dit boek te lezen.’ – Jan Pronk, voormalig minister voor Ontwikkelingssamenwerking

‘Knap hoe persoonlijke en analytische elementen samenkomen in dit zeer actuele boek.’ – Bert Koenders, voormalig minister voor Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking

‘Kamminga krijgt het voor elkaar om feiten en analyses te stapelen met de spanning van een vuurgevecht. Hij zuigt je zijn boek in zoals Nederland een missie ingezogen werd.’ – Niels Roelen, schrijver en veteraan

‘Diepgravend en persoonlijk, maar niet gelijkhebberig. Alleen daarom al mag dit boek bovenop de stapel Afghanistan-literatuur.’ – Christ Klep, militair historicus

Over de auteur
Jorrit Kamminga (Bathmen, 1976) is als associate fellow verbonden aan Instituut Clingendael en is directeur van RAIN Ethics, een mondiaal observatorium voor ethiek en beleid rondom kunstmatige intelligentie in de veiligheidssector.

In 2005 ging hij voor het eerst naar Afghanistan, waar hij een aantal jaar zou wonen en later elk jaar meerdere keren terug zou komen. Via drugsbeleid kwam hij uiteindelijk in Afghanistan te werken op de bredere wisselwerking tussen ontwikkelings- en veiligheidsvraagstukken. Met Chronoscoop maakte hij in 2009 de documentaire Afghanistan, Land of Wonders, over de Russische ervaringen in Afghanistan, gevolgd in 2012 door Angry Young Men?, een videoserie over Afghaanse jongeren.

Tussen maart 2014 en december 2020 werkte hij voor Oxfam Novib in Afghanistan.

Extra informatie, niet voor publicatie:

Voor de boekhandel
‘Je wordt bedankt, Bin Laden’ is reeds te bestellen en vanaf 11 september 2021 direct leverbaar via het Centraal Boekhuis (CB).

Voor de media
Wil je naar aanleiding van dit nieuwsbericht een recensie-exemplaar (pdf en/of ePub) van ‘Je wordt bedankt, Bin Laden’ ontvangen, een interview aanvragen, Jorrit boeken voor een optreden of heb je andere vragen, neem dan contact op met de uitgever Tjeerd Langstraat via info [at] ncab.nl of direct met Jorrit Kamminga via jorritka [at ] gmail.com / 0034 6 7452 8317.

Hoe dan ook, dit boek wilde ik eigenlijk niet schrijven. Noch wilde ik met mijn kop op de cover, noch wilde ik een verkapte autobiografie tikken. Toch deed ik het, op aanraden van Jan Dijkgraaf.

“Jij schrijft een steengoed boek over de misère die corona oplevert voor een generatie die het tot nu toe goed had. Velen zitten in jouw schuitje, weinigen kunnen het goed opschrijven.”

En zo geschiedde. In welgeteld 11 toepasselijke schrijfdagen ontstond dit boek. Of het steengoed is laat ik aan jou, de lezer. Wat ik je wel kan beloven is dat je een ongegeneerde kijk in mijn leven en psyche krijgt. Dit boek is mijn persoonlijke verhaal over de tijd voor corona en over hoe ik het afgelopen coronajaar heb beleefd. Hoe het mij is vergaan en hoe ik de toekomst zie. Het is ook een verhaal over depressie en wat dat met een mens doet.

Over het boek
Tjeerd Langstraat had alles mee. Eigenaar van een jonge, groeiende uitgeverij, leuke klussen in de horeca, een fijne relatie, prachtig huis in het centrum van Rotterdam.

En toen kwam corona.

Het was de opmaat naar een jaar waarin hij meer verloor dan hij voor mogelijk hield. Met als grootste verlies: de regie over zijn eigen leven. De depressies waarmee hij altijd al kampte, bereikten begin 2021 het ultieme ‘hoogtepunt’. Zelfmoord werd een serieuze uitweg.

In ‘R.I.P.’ beschrijft hij de strijd, de frustratie, het verdriet en de machteloosheid over ruim een jaar coronamaatregelen en het intense gevecht met de demonen in zijn hoofd. En die op social media.

“Hoi Tjeerd, wat een enorme loser ben jij.
Ik hoop dat het alleen nog maar meer bergafwaarts met je zal gaan.”

Kopen? Tof. Klik op de cover om te bestellen! 

Bovenstaande is inmiddels 20 jaar geleden. Dat van die oorlog(en) was een juiste voorspelling. Maar dat ik 20 jaar na die bewuste ‘nine-eleven’ een schrijver zou contracteren om zijn boek ‘Je wordt bedankt, Bin Laden – 20 jaar Nederland in Afghanistan’ uit te geven, kon ik niet bevroeden. Het is het vlindereffect in optima forma.

Jorrit Kamminga
May I present to you: Jorrit Kamminga. Associate fellow verbonden aan Instituut Clingendael en directeur van RAIN Ethics, een mondiaal observatorium voor ethiek en beleid rondom kunstmatige intelligentie in de veiligheidssector. En kersverse auteur onder de vleugels van Jalapeño Books.
Jorrit en ik kennen elkaar via The International Council on Security and Development (ICOS), een denktank die zich richtte op conflictgebieden zoals Afghanistan en Irak. Een onderdeel van ICOS was het ondersteunen van lokale media en (burger)journalisten. Jaren terug heb ik Jorrit geïnterviewd voor een stuk dat ik voor ICOS schreef en we zijn elkaar al die jaren blijven volgen.
Toen Jorrit mij benaderde met het manuscript en zijn ideeën voor de verdere uitwerking ervan, heb ik dan ook geen moment getwijfeld: dit is een belangrijk boek dat uitgegeven moet worden. Een document en relevant tot op de dag van vandaag, want op het moment van schrijven altijd zijn er nog steeds Nederlandse militairen in Afghanistan gestationeerd.

Je wordt bedankt, Bin Laden: 20 jaar Nederland in Afghanistan (2001 – 2021)
Osama bin Laden en de aanslagen van 9/11 brachten Nederland in Afghanistan. De bescheiden bilaterale band van vóór 2001 veranderde bliksemsnel in een uiterst intensieve relatie met talloze diplomatieke, militaire, humanitaire en ontwikkelingsbijdrages. Twintig jaar later zitten ‘we’ er nog steeds, tot eind juni 2021 zelfs nog met militairen.

Jorrit Kamminga – zelf inmiddels ruim 16 jaar aan het werk in Afghanistan – blikt terug op hoe het allemaal begon en wat het voorlopig heeft opgeleverd voor de Afghanen. Hij analyseert eerst de Afghaanse werkelijkheid. Wat is er in twee decennia veranderd? Hoe ziet het huidige conflict eruit en wat zijn de oorzaken? Hoe zit het nu met de Talibaan en Al Qaeda? Het is een verhaal van veel halflege en halfvolle glazen.

Daarna komt de Haagse werkelijkheid aan bod. In een tour de force ontleedt de auteur twintig jaar politiek debat over de verschillende missiebijdrages van Nederland. Hij beschrijft een wonderlijke wereld van stokpaardjes of juist wispelturige standpunten van bewindspersonen, Kamerleden en hun politieke partijen. Afghanistan zorgt voor honderden uren pittig Kamerdebat die ook in sterke mate politiek Den Haag zelf hebben beïnvloed: van grote onenigheid tussen en binnen partijen tot de val van het kabinet-Balkenende IV over de missie in Uruzgan.

Het is aan het eind van het boek de belangrijkste vraag na 20 jaar Nederland in Afghanistan: hebben wij Afghanistan veranderd of heeft dat land vooral onze eigen politiek beïnvloed?

‘Je wordt bedankt, Bin Laden: 20 jaar Nederland in Afghanistan (2001 – 2021)’ is een politieke geschiedenis van Nederland in Afghanistan, zowel in de periode voor maar vooral na de aanslagen van september 2001. Het boek biedt een unieke, gedetailleerde analyse van het conflict, de politieke besluitvorming en de voortdurende spanning tussen de Haagse en Afghaanse werkelijkheid; ; van de reactie van het kabinet-Kok II op 9/11 tot de machtsovername door de Talibaan en de trieste evacuatie.

Tjeerd Langstraat

Het boek is vanaf nú te pre-orderen op deze site en via de bekende kanalen zoals BOL, Bruna, Libris etc. en de lokale boekhandel.

Op 9 juni 2021 komt deze absolute avonturenklassieker uit.

New York Times: “One of the grandest and most incredible adventure stories I have ever read.”

The Atlantic Monthly: “First there is the incredibly adventurous twenty-onemonth trek across rugged mountain and desolate plain to the mysterious heartland of Tibet; then the fascinating picture, rich in amazing detail, of life in Lhasa. (…) Final chapters draw an intimate portrait of the youthful Dalai Lama.”

Voor ik het weet, zit ik op mijn toetsenbord te rammen alsof het mijn drumstel is. Bestie doet de zang en galmt kreten als “ober”, “spiraaldude” en “verrassingsvoorbinddildo” door de zaak.

Zoals dat gaat bij een goede verkenningstocht; je verliest wel eens wat. Zonnebril, sleutels, string, waardigheid… Pijnlijkste verlies; mijn hart. Verloren aan een man die besloot pas ná een paar dates te vertellen dat hij een relatie had, samenwoonde en zes kinderen opvoedde. De droom was compleet toen hij mij bezwangerde. Goeie anekdote voor op feesten en partijen, minder goed voor mij.

Zonder happy ending, maar mét getorpedeerd hart, leek een hekwerk van prikkeldraad om mijn baarmoeder een strak plan. Als ik zeg prikkeldraad, bedoel ik spiraal. En als ik zeg spiraal, dan is prikkeldraad geen overdrijven bij het plaatsen. Mijn huisarts bouwde een feestje down under en voor goeie feestjes mag je een lekkere smak geld neerleggen. Om daarna aan te horen hoe een scharrel het góre lef had te zeiken over een condoom. Want; “…dat zit zo vervelend.” Waarop ik droogjes opmerkte dat er een hoop zaken een stuk vervelender voelen. In je anus. Met geweld ingebracht. Zonder vaseline. Mét rode bal in je smoel. Vriend.

Een whisky of wat later merk ik op dat sommige verhalen best grappig zijn. Het uitschrijven waard. Terwijl de kwaadheid zakt, komt er plezier in het spuien. Want het blijkt dat ik na het beëindigen van mijn lange relatie, de datingmarkt onbewust uitvoerig heb verkend. Niet wetende dat het een teken was voor het schrijven van een boek.

Ik weet niet beter dan dat het schrijven van een boek dé natte meisjesdroom is. Minder goed kan ik me het onderwerp herinneren. Kleine Pip Lou was drukker met zichzelf af te vragen of ze de 25 zou halen. En; “Oh-me-kot-zou-je-dan-een-bedtijd-hebben?!” Levensvragen van levensbelang. Megablij dat ik de 25 heb overleefd, nóg blijer dat er geen bedtijd is. Maar echt schrijver worden?!

Je had me net zo goed wijs kunnen maken dat er vanaf mijn 25e een piemel uit mijn voorhoofd zou groeien.

Wellicht zijn natte meisjesdromen en piemels uit voorhoofden goed voor een volgend boek. Misschien. Na het uitwonen van Word, kijk ik nu terug met een blik… Tja, zoals je kijkt als je net bent uitgewoond. Tevreden. Vol ongeloof. Míjn boek!

(Als ik dat zeg of lees gaat er een rilling van spanning over mijn ruggengraat. Of angstzweet. Kan ook.)

Nu komt er dus een boek.
Van mij, Pip.
Kan jíj lezen.

Nu hopen dat je het nog te slikken vindt ook.

Slikken, kreng!

Verschijningsdatum: 1 augustus 2020

Je kunt ‘Slikken, kreng!’ nú bestellen!

Taal: Nederlands
Pagina’s: 190
Afmetingen: 20x210x135 mm
Gewicht: 225 gram
Verschijningsdatum: 1 augustus 2020
Druk: 1
ISBN13: 978-90-826679-9-8
NUR: 450

Spoiler!

De Grote Vrienden van de Show #1 met Rundfunk

Mijn naam is:
Rundfunk

Je kent me van:
Rundfunk

Dit is mijn levensmotto:
Mijn neef heet Otto.

Dit weten jullie nog niet van mij:
Mijn neef heet helemaal niet Otto.

Je mag me altijd wakker maken voor:
Een twee uur durende lezing over het ontstaan van het löss-landschap.

Als ik denk aan Dumpert, denk ik aan:
Flabber.

Mijn favoriete filmpje op Dumpert is:
‘Vroeger toen was het pas keiglad.’ Hiervoor was er niets, hierna was er niets. Behalve ‘Vliegend kakken #2’.

Dit soort filmpjes krijgt van mij altijd -1:
Alles met vechten, alles met ‘dit komt op Dumpert’ en alles met René.

Op Dumpert kijk ik altijd het eerste naar:
Nummer 1. Daarna nummer 4. Dan toch maar nummer 2 en 3. Nooit nummer 5, dat brengt ongeluk. Dus dan de rest van de middag op twintig verschillende computers de nummer 5 naar boven of naar beneden kudo’en, zodat we hem toch kunnen zien, want nummer 6 mag ook.

De vreemdste plek waar ik ooit heb gepoept:
Buiten, in het maanlicht van de Groenburgwal, tegen een oude eik, met een sigaar in mijn mond en kramp in mijn buik. Jullie zullen nooit weten wie van ons dit was. Het was Tom.

WC papier vouwen of proppen, en waarom?
Ik ben een propper, maar ik ben meer een vouwer.

Ik zou mijn stoelgang omschrijven als:
Wat een luie manier van een boek schrijven! Allemaal hele leuke mensen onbetaald (ONBETAALD!) om input vragen, daar de goede sier mee maken bij je vrienden, dat voor een paar grijpstuivers laten drukken op totaal milieu-onvriendelijk papier door een of andere schooierige drukkerij. Dan lekker cashen, naar je penthouse in Rotterdam en de volgende dag naar de kapper om je haar bij te kleuren, omdat je imago nou eenmaal vereist dat je rood haar hebt. Bah!

Vul in, vlak voor mij laatste diarree heb ik … gegeten:
Dit boek.

Mijn advies aan alle lezers:
Geef je geld uit aan echte literatuur zoals ‘Spijt’ van Carry Slee, of dat kookboek van dat Kluivertkind of aan die biografie van die judoka die twee keer ergens derde is geworden. Of kijk sowieso even op www.rundfunk.sexy of daar iets te kopen valt, want dan gaat het naar ons en dat zou wel even hartstikke leuk zijn. Dan hebben we hier niet onze hele binnenwereld (HAHAHA!) voor niets met jullie gedeeld. Kusje van de boys!

Direct bestellen!