Tattooed Rebelles

Thamar Kempees, je kent haar wel, van de legendarische woorden die ze tot mij wierp: “Tjeerd. Denk groot. Als een fucking Rotterdammer. Je hebt godsamme net een boek gebaard. Die shit is niet onbeduidend. Dat denken is pas onbeduidend.”

Kortom, ik draag als een fucking trotse Rotterdammer uit dat ik inmiddels drie boeken heb gebaard. Maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om Thamar. En haar project ‘Tattooed Rebelles‘:

“Als je tatoeages hebt, ben je niet professioneel.”
“Wanneer je ouder bent, krijg je zeker spijt van je tatoeages.”
“Je ziet eruit als een crimineel.”

Oh, en een mooie:

“Als je er zo uit ziet, krijg je toch nooit een baan?”

Een greep van de opmerkingen en vragen die je krijgt als je (veel) tatoeages hebt. Anno 2019 klopt daar natuurlijk niets (meer) van, toch? Er zijn echter nog steeds mensen die zo denken, daarom: Tattooed Rebelles, omdat tatoeages niet bepalen wie je bent.

In de oorspronkelijke opzet van dit project zouden tien getatoeëerde vrouwen vertellen over hun leven, werk en ervaringen. Is getatoeëerd zijn een belemmering en zo ja, is het die belemmering waard? Hoe worden ze behandeld en aangekeken? Tegenwoordig lijken tatoeages een trend te zijn, wat vinden ze daar van?

Fotoboek
Inmiddels zijn we een tijd verder, hebben Thamar en ik bier gedronken en besloten dat er een fotoboek moet komen. Niet alleen met foto’s en interviews van getatoeëerde vrouwen, maar ook met mannen, postbodes, ambtenaren, hoeren, gays, trans’, christenen, moslims, kortom, van junkie tot advocaat. Rotterdammers met tattoos, Rotterdammers met een verhaal.

De foto’s worden geschoten door Gaby Jongenelen. De interviews afgenomen door Thamar Kempees. Het boek samengesteld door mij, Tjeerd Langstraat.

Dit project is nog volop in ontwikkeling, dus stay tuned voor meer informatie. En ben jij of ken jij iemand die past in bovengeschetst plaatje, mail ons!

O, enne, twee belangrijke voorwaarden:

  • Je hebt tattoos. Duh.
  • Je bent op dit moment woonachtig in Rotterdam. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, wat je achtergrond is (integendeel), maar we gaan Rotterdammers portretteren, die nú in Rotterdam wonen.

Sneakpreview: Thamar
Mijn eerste tatoeage
Zeventien was ik toen ik mijn eerste tatoeage liet zetten. Op de wreef van mijn voet, liet ik het kruis van Exodus tatoeëren. Oké, het kruis van Tupac (Shakur, rapper), want ik wist niet wie of wat Exodus inhield (nog steeds niet). Het was een tatoeage, een mooi kruis en ja, het ging erom dat het een tatoeage was. Ik wilde een tatoeage en ik zou er één krijgen ook. Nu ik 36 ben, moet ik bekennen dat ik intens blij ben dat het nooit een Tweety of Snoopy is geworden, dat had nooit bij me gepast. Mijn impulsiviteit heeft wat dit betreft gelukkig goed uitgepakt.

Meningen van anderen
De meningen bleven redelijk lang uit, totdat ik echt zichtbare (en grote) tatoeages liet zetten. “Ik zou echt nooit tatoeages laten zetten” is een opmerking die ik regelmatig heb gehoord. Het is niet per se negatief, maar ik heb nooit begrepen wat ik met zo’n opmerking moet. Oké, je wil geen tatoeages, maar waarom zou ik daar een boodschap aan hebben?

Ik heb bijvoorbeeld Alice in Wonderland getatoeëerd. Of ik dat heb gedaan omdat ze een betekenis voor mij heeft of niet, dat zou niet uit moeten maken. Het is een tatoeage die ik wilde. De reden is niet belangrijk. “Waarom zou je zo’n tatoeage zetten?” Nou, misschien omdat ik het wilde? De betekenis ben ik niemand verplicht. Ik ben zelden te beroerd om het toe te lichten, maar soms heb ik geen zin en de frons op gezichten doen mij steeds minder, gelukkig.

Net zoals de lipstick op mijn arm wel eens vragen oproept of de strikjes op mijn achillespezen. Alles heeft een betekenis, en soms is die betekenis niks.

“Waarom zou je zo’n tatoeage zetten?” Nou, misschien omdat ik het wilde?

Tatoeages en werken
Er is ooit een periode geweest dat ik zeker wist dat het aan mijn tatoeages lag dat ik de baan van mijn dromen niet kon vinden. Nu ik werk in het vakgebied waar ik in hoor te werken, weet ik dat het in ieder geval 85% met werkervaring te maken heeft gehad. Toch weet ik dat ik bij mijn huidige werkgever geluk heb gehad met hoe ik eruit zie.

Ik ben corporate (online) communicatieprofessional en heb mijn tatoeages nog nooit hoeven afdekken. Niet wanneer ik contact sta met klanten, leveranciers of prospects. Ik mag zijn wie ik ben en dat vind ik wel heel erg belangrijk.

Er is ooit een periode geweest dat ik zeker wist dat het aan mijn tatoeages lag dat ik de baan van mijn dromen niet kon vinden.

Natuurlijk kan ik me heel goed voorstellen dat tatoeages bij sommige organisaties en bedrijven niet kan, omdat het niet strookt met wat zij uit willen stralen. Ik vraag me dan wel altijd af wat ze uit willen stralen, waar tatoeages niet bij passen. Helaas heb daar nooit echt antwoord op gekregen, want meestal heeft het te maken met iets in de richting van professionaliteit, serieus genomen willen worden en een hele shady bedrijfspolicy waar je eigenlijk niets zinnigs uit kan halen. Soms zijn er hele goede redenen, zoals conservatieve klanten die een heleboel centen in het laatje brengen. Zo’n baan heb ik niet, tenminste; ik heb geen contact met dat soort cash cows. Gelukkig.

Ik heb nu geluk met mijn werkgever. Uiteraard is het geen garantie voor de toekomst, maar nu hoef ik me daar in ieder geval geen zorgen over te maken.

“Daar krijg je spijt van!”
Ik kan niet eens meer bedenken hoe vaak ik dat heb gehoord. Ik heb van meerdere dingen spijt gehad in mijn leven, maar wel blij dat ik het alsnog heb gedaan. Als ik spijt krijg van een tatoeage, is dat vooralsnog mijn spijt en daar heeft niemand anders wat mee te maken. Als ik ergens echt misselijk van word, is het die faux bezorgdheid van de wereld. Het is net als die geacteerde zorgzaamheid voor mensen die te te dik zijn voor de maatschappelijke standaarden. Allemaal van die mensen die bezorgd zijn over jouw welzijn, schei uit.

Eén ding staat vast: ik wil nooit meer terug naar een lege huid, dus spijt zal niet snel komen.

Alle foto’s die te zien zijn in deze preview, zijn gemaakt door Gaby Jongenelen.