“Een zeldzaam mooi verhaal!”

“Wauw, wauw, wauw…! Hoe mooi!”

Goed, Tossa zwerft inmiddels een week rond en de eerste lezers hebben mij laten weten wat ze ervan vinden. Enne… de reacties zijn ZO GOED! De eerste vijfsterren-reviews mocht ik ook al ontvangen, alleen… boekhandel en media zijn altijd wat lastig te overtuigen – understatement – om in te kopen danwel een item te wijten aan een schrijver die niet Saskia Noort, Ilja Leonard of Matthijs DWDD heet.

Want nu is het zaak om van die beoogde bestseller ook écht een bestseller te maken. Te zorgen dat het boek bij iedereen op het nachtkastje komt te liggen of in de boekenkast komt te staan. En waar je ook kijkt, wil ik dat je mensen ziet opgaan in het verhaal; lezend in de trein, op het strand, in de pauze op werk, overal! Het boek moet besproken worden in kranten en magazines, in praatprogramma’s op tv, op de radio en in podcasts.

En dat begint bij het achterlaten van een (hopelijk hele goede) recensie. Zou je als je Tossa gelezen hebt bij onderstaande sites een recensie willen achterlaten?

Goodreads

Hebban

BOL

Dankjewel!

Een week van recensies

“Het doet me denken aan De buitenjongen van Paolo Cognetti, alleen heeft Tossa meer actie en spanning.”

“Dit nieuwe boek van Tjeerd is een prachtig verhaal over hoe het leven kan lopen. Hij heeft prachtige woorden gekozen om de ups en de downs die bij het leven horen te beschrijven. Ik liet een klein traantje toen ik het boek uit had.”

“Je hebt jezelf maar zéker mijn verwachting over Tossa overtroffen. Ik wist niet precies wat ik verwachtte maar niet dit. Ik vind het heel mooi. Hoe alles steeds samenkomt en de kist met poppen terugkomt in de rest van het verhaal. Ik ben er stil van, dat heb ik niet zo vaak zoals je weet, hoe het boek mij raakt. Over de vriendschap maar ook over de gevoelens van Marlin die wegloopt voor de pijn van verlies maar zich toch ook eenzaam voelt soms in de bergen. Je hebt een prachtboek gemaakt wat altijd in mijn boekenkast zal blijven.”

“Tossa is een avontuur. Een avontuur met de dierbaarste kameraden, maar ook met de diepste en misschien wel eenzaamste kern van de ziel. Alle hoogte- en dieptepunten van het leven passeren de revue maar op een heel natuurlijke niet-geënsceneerde manier. Realistisch maar niet op een grijze manier. Tjeerd’s manier van schrijven is heel gedetailleerd maar op een manier die ik erg prettig vind. Geluiden, geuren, gevoel, maakt dat je echt meegesleept wordt in het verhaal, in een moment, in een situatie. Bijna als een film. Wat ik mooi vind is dat het verhaal ‘rond’ en ‘af’ is. Een rollercoaster van emoties. Als je Tjeerd’s andere boeken gelezen hebt dan is het ook leuk om in Tossa wat dingen daaruit te herkennen, passages, personages, locaties. Het is mooi dat Tjeerd’s boeken op zichzelf staand zijn maar toch ook samenhangen, hoe anders ze allemaal ook zijn.”

“Het was alweer even geleden dat ik daadwerkelijk een boek in één adem heb uitgelezen. De eer viel deze keer aan Tossa. Binnen één dag was ik er door. Maar het nadreunen van deze roman zal nog wel even duren. Met prachtige beschrijvingen van hoe het is om alleen in de bergen en de bossen te zijn. Heel herkenbaar. Daartegenover de herkenning van het gevoel onderdeel uit te maken van een hechte vriendengroep. Hoe vrienden onder elkaar zijn. Tossa grijpt je en neemt je mee. Op avontuur. Op een zoektocht naar vrijheid. En alle onmogelijkheden die daarbij komen kijken. Aanrader.”

“Mooi, bijzonder en ontroerend. Wat mij betreft het beste boek van Tjeerd Langstraat tot nu toe. Ik kijk uit naar zijn volgende boek.”

“Je boek leest als jou.”

“Ik weet nog niet of ik moet lachen of huilen. Ik ben er stil van. Ik ben geraakt, het is een aanrader voor iedereen. Het pure van liefde, vriendschap en dood.”

“Topboek Tjeerd. Thnx voor het schrijven. Lach en traan. En herkenbaar soms.”

“Ik heb voor het eerst in mijn leven een boek op één avond uitgelezen. Dat zegt op zich eigenlijk al heel veel. Ik werd er letterlijk naartoe getrokken. Ik wilde steeds meer. Blijf alsjeblieft schrijven. Je bent voor mij één van de belangrijkste schrijvers. Je bent jezelf in je schrijfstijl. Een bijzonder exemplaar; dat is het.”

“Ik heb gelachen en gehuild. Ik vind dit je beste boek tot nu toe. Ondanks dat ik geen idee heb hoe Tossa er uit moet zien, heb ik er na dit boek een heel goed beeld van. En niet alleen van de omgevingen. Ook van je personages. Van hun karakters, hoe ze er uit zien, hoe ze zijn. Het boek leeft.”

“Ik zat met een brok in m’n keel toen ik las hoe jij iets beschrijft wat ik voel, maar nog niet heb kunnen verwoorden.”

“Dit nieuwe boek van Tjeerd is een prachtig verhaal over hoe het leven kan lopen. Hij heeft prachtige woorden gekozen om de ups en de downs die bij het leven horen te beschrijven. Ik liet een klein traantje toen ik het boek uit had.”

Heb je Tossa nog niet? Bestellen kan door op onderstaande covers te klikken. Heb je morgen het boek gesigneerd in huis!

En dit boek moet een ware bestseller worden. Dankzij jou! Want dit is niet zomaar een voorverkoop, het is een crowdfunding. Net even iets ambitieuzer, net even iets uitgebreider. En met jouw donatie én het delen op je socials van deze crowdfund-actie, kan ik het boek schrijven en uitgeven en iedereen laten weten dat dit boek het lezen waard gaat zijn.

Want Tossa moet bij iedereen op het nachtkastje komen te liggen of in de boekenkast komen te staan. En waar je ook kijkt, wil ik dat je mensen ziet opgaan in het verhaal; lezend in de trein, op het strand, in de pauze op werk, overal! Het boek moet besproken worden in kranten en magazines, in praatprogramma’s op tv, op de radio en in podcasts.

Kortom, ik heb jouw hulp nodig om van dit boek een succes te maken! Want niet alleen steun je met jouw donatie mij in het uitgeven van Tossa, ook hou je mijn uitgeverij levensvatbaar.

Lees snel verder op Voordekunst.nl (klik op het logo) hoe je Tossa vast kunt reserveren en hoe je mij daarmee enorm helpt én welke tegenprestaties ik daar tegenover stel!

“Een boek schrijven is eenzaam, heel solitair. Ondanks de personages waarmee je je omringt, de verhalen die je vertelt en de beelden die je schetst. Het moment dat het boek naar de lezers gaat, en er over het boek gesproken wordt, is dan ook opeens heel intens. Raar ook. Maar waar de eenzaamheid bij het schrijven dicteert, daar overheerst de saamhorigheid en de verbinding wanneer het verhaal ‘out in the open is’. Samen maak je een boek tot wat het is.”

#Tossa

Coverfoto: Hudson Hintze, Unsplash.com / Projectfilm: Pavel Danilyuk, Pexels.com

Proloog

Ken je het verhaal van Pepe, de poppenspeler van Cannobio?

Aan de flanken van de oude kerk van Cannobio, een Italiaans stadje met uitzicht op het Lago Maggiore, begon Pepe wanneer de schemering inviel met zijn spel. Mensen bleven gebiologeerd staan kijken wanneer ze de immense schaduwen op de kerkmuren zagen. Pas na enkele seconden werden ze zich bewust van de kleine man met zijn poppen die, dankzij een felle bouwlamp op zijn bühne gericht, dit mystieke schouwspel veroorzaakte.
Pepe’s verhalen bevatten geen woorden. Zijn verhalen vertelde hij door de bewegingen van zijn poppen. Door de dans, de poses en de houdingen. Alle emotie zat in de beweging. Hoe sneller Pepe zijn vingers bewogen, de touwtjes aansturend en daarmee zijn poppen tot leven wekkend, hoe subtieler en gestroomlijnder de poppen dansten.
Hun bewegingen werden luister bijgezet door de tonen van klassieke operettes. Het was bedwelmend mooi, ook vanwege het geroezemoes van de mensen op straat. Het zachte tikken van bestek op de borden op de aanlengende terrasjes en de vissige lucht die met elk briesje door de straten van Cannobio werd geblazen.

Pepe rookte als een ketter en hij pafte zijn sigaretten altijd andersom; hij zoog via de gloeikant zijn dosis nicotine op. Door deze bijzondere manier van roken, stierf hij een gruwelijke dood. Toen hij op een nacht naar buiten ging om te pissen – hij woonde in een klein huisje in de heuvels met een buitentoilet – stak hij een sigaret op, inhaleerde diep en stikte toen het topje van de sigaret in zijn luchtpijp schoot.
Pas een week later werd hij gevonden, wegrottend met zijn lul nog in zijn hand, de restanten van de sigaret vastgeplakt tussen zijn ontbindende lippen.
Het was een roemloos en lelijk einde voor de man die bij leven zoveel schoonheid bij de mensen wist te brengen.
De pastoor van de Chiesa di Sant’ Agata had met hangen en wurgen wat geld bij elkaar weten te sprokkelen voor een repatriëring van het lichaam naar Pepe’s vaderland, Spanje. In de heuvels van het Catalaanse Tossa de Mar woonde Pepe’s moeder. Een oude vissersvrouw die al vroeg weduwe werd nadat haar man het leven liet op zee, en daarna alle clichés die op rouwende Mediterrane vrouwen van toepassing zijn, wist waar te maken.
Verbitterd, altijd in het zwart gekleed, met een bochel waar de treurigste treurwilg jaloers op zou zijn, stiefelde ze dagelijks door het oude centrum van Tossa, klagend over de teloorgang van het aloude vissersdorpje dat was overgeleverd aan hordes roodverbrande, schreeuwende toeristen.
De dag dat ze de onheilstijding over haar enige zoon Pepe ontving, stortte ze zich jammerend ter aarde, haar geweeklaag met zo een intens lage monotone bastoon uitstotend, dat ze in het naburige Blanes dachten dat er een scheepshoorn afging en aldaar de reddingsbrigade de zee werd opgestuurd om de onfortuinlijke schipbreukelingen op te sporen en naar het vasteland te brengen, maar die natuurlijk nimmer werden aangetroffen.
Drie weken na zijn onfortuinlijke dood werd Pepe in een simpele houten kist van spaanplaat met eiken printfolie bij zijn moeder afgeleverd. Een weeë geur hing als een bedwelmende deken in het kleine huiskamertje waar de kist nog drie dagen heeft gestaan, bij een zomerse veertig graden en bij wijze van opbaring om Pepe toch nog de laatste eer te bewijzen.

Jaren nadien, nadat Pepe’s moeder zelf het tijdelijke voor het eeuwige had verruild, roken de kopers van het stukje grond, dat ze had nagelaten aan een verre neef, nog de lijkenlucht. De broze muren van het vissershuisje vertelden meer dan de eerste aanblik van de zwart uitgeslagen stenen je zou zeggen.
Exact 28 dagen na zijn verscheiden was Pepe’s begrafenis, die net zo roemloos was als zijn dood. Een in allerijl opgeroepen pastoor sprak wat algemeenheden, muzikaal ondersteund door het gejammer van Pepe’s moeder, die op haar beurt aan twee kanten werd ondersteund door de buurman en zijn zoon, die uit piëteit voor wijlen de oude buurman, Pepe’s vader, hun goede wil toonden door de begrafenis bij te wonen, met aansluitend een drinkgelag met huisgemaakte la hora del vermut.
Het huisje in de heuvels van Tossa werd door de nieuwe eigenaren volledig gestript, meermaals chemisch gereinigd tot de bijzondere weeë lucht weg was. De muren werden voorzien van een nieuwe, frisse witte pleisterlaag. Het dak kreeg nieuwe pannen en op het stukje grond rondom het huisje werd grind gestort. De olijvenbomen mochten blijven, godzijdank.
Het enige dat de nieuwe bewoners bewaarden was de oude kist die weggestopt in een nis stond. De buurman wist te vertellen dat dit de kist van de oude Álvares was, Pepe’s vader. De kist die hij meenam als hij uitvoer, met daarin schone kleren, een foto van zijn vrouw en kind en allerhande gereedschap. Zijn laatste vaart had hij tegen zijn gebruik in de kist niet meegenomen. Volgens Pepe’s moeder de reden dat hij door de zee was verzwolgen; je moet nimmer je oude gebruiken verkwanselen, want het keert zich tegen je.

Later, nadat de oude Álvares voor eeuwig op zee was gebleven, had Pepe de kist in gebruik genomen. Als tastbare herinnering aan zijn vader. Hij sleepte hem overal mee naartoe, met als voorlaatste bestemming zijn hut in Cannobio. De laatste reis van de kist van de oude Álvares, was tezamen met de kist met daarin Pepe, de poppenspeler van Cannobio.
De weduwe Álvares, de moeder van Pepe, weigerde ooit nog de kist te openen.
‘Wat doet het ertoe?’ schreeuwde ze uit wanneer iemand vroeg wat er in de kist zat.
Het dochtertje van het jonge stel dat het opgeknapte vissershutje later bewoonde, noemde de kist haar schatkist. Elke dag opende ze met hernieuwde spanning de kist. Euforisch door de geur, extatisch door de inhoud. De poppen waren haar nieuwe vrienden, ze vormden haar eigen wereld, waar ze de poppen groteske verhalen liet spelen.
Alles kon, alles mocht, alles was mogelijk; de verhalen van de poppen symboliseerden de ultieme vrijheid. Het was alles wat ertoe deed.

Qui té salut i llibertat és ric i no ho sap.